Dolverliefd waren ze, vanaf het begin. Alles vonden ze geweldig aan elkaar. Tot de zoon van mevrouw begon te ontsporen. In 1e instantie kon stiefvader nog wel begrip opbrengen voor zijn stiefzoon, die het niet gemakkelijk had gehad. Maar gaandeweg ging dat begrip over in ergernis. Dan weer politie aan de deur, dan weer buren die last hadden van hem….

 

Verdedigen

Moeder ging  haar zoon steeds meer verdedigen wanneer stiefvader iets negatiefs over hem zei. Dat sterkte stiefvader in zijn mening dat stiefzoon hoger aangeschreven stond bij moeder dan hij. Stiefvader werd steeds negatiever en men raakte in een steeds negatievere spiraal. Hun  hele relatie leed eronder. Stiefvader rookte steeds meer en kon eigenlijk niks anders meer dan boos worden. Vooral op stiefzoon, maar ook op zijn vriendin, die haar zoon alsmaar verdedigde. Het ging van kwaad tot erger.

 

Wantrouwen en ruzie

Zo kwamen ze bij mij terecht. Ze hadden eigenlijk alleen maar ruzie, ook bij mij tijdens het gesprek. Er waren negatieve gedachtes over elkaar, er was wantrouwen, en uiteraard was ook hun seksuele relatie helemaal voorbij, waardoor ze nóg meer gefrustreerd waren. Er kwam geen zin meer over hun lippen, zonder dat daar verwijten uit spraken. Hoe moest dit nu verder?

 

Van tegenwerking naar samenwerking

Gelukkig ben ik niet alleen stiefgezincoach maar ook relatie- en gezinstherapeut. Ook voor conflicten ga ik niet op de loop. Een 1e gesprek met een samengesteld gezin duurt meestal wel wat langer, en ook in dit geval was dit nodig. Maar toen zij zagen dat ze elkaar tegenwerkten, i.p.v. een samenwerkingsverband (samen de kinderen opvoeden) hadden, begrepen zij dat hun verwijten niet veel goeds teweeg brachten.

 

Van verwijt naar wens

Ik vroeg hen bij elk verwijt dat er klonk: “zet het eens om in eens wens?” En inderdaad, toen dat begon te lukken veranderde de sfeer volledig. Na het eerste gesprek gaven zij aan dat ze eigenlijk nog steeds heel gek op elkaar waren, maar dat de wanhoop hen steeds verder uit elkaar gedreven had. Er was weer perspectief.

Nu gaat het allemaal een stuk beter. Ze wijzen niet meer naar elkaar (jij bent fout), maar zeggen tegen elkaar: “ho, ho, nou doen we het weer fout”. Daarmee maken ze zichzelf medeverantwoordelijk voor hetgeen er steeds misloopt. Hun seksuele relatie is ook weer zoals die voorheen was. De puntjes worden nu nog op de i gezet rondom stiefzoon, die inmiddels ook weer wat normaler gedrag laat zien.