Mijn vriend en ik willen gaan samenwonen met onze kinderen uit een vorige relatie.
We kennen elkaar 1 ½ jaar en hebben altijd de wens gehad om samen te gaan wonen. Ik ga bij hem intrekken samen met mijn zoon. Hij heeft een zoon en een dochter die fulltime bij hem wonen (moeder is overleden). Hij heeft ervoor gekozen te blijven wonen omdat dat voor de kinderen minder ingrijpend is.
Samen zijn
Het gaat goed tussen ons, we hebben een heerlijke tijd, maar willen voortaan samen zijn. Ik hoor altijd dat het ingewikkeld is om een samengesteld gezin te vormen, ik heb me dat nooit kunnen voorstellen bij ons, omdat zijn kinderen mij graag mogen en mijn zoon hem ook graag mag. En ook de kinderen onderling gaat goed.
Twijfel
Plotseling begin ik te twijfelen. Ik wil graag het huis wat aanpassen, zodanig dat ik me er ook echt “thuis” kan voelen. En nu lijkt hij daar helemaal niet voor te voelen, alles moet zo’n beetje blijven zoals het was. Het begint me te benauwen dat ik gewoon in het bed ga slapen waar hij met zijn vrouw destijds in sliep, en dat ook in de huiskamer nauwelijks iets veranderd mag worden.
Geen veranderingen
Ik heb natuurlijk ook mijn spullen, waar ik aan gehecht ben, maar ik kan daar wel afstand van doen. Maar mijn vriend schermt er steeds mee dat zijn kinderen niet geconfronteerd mogen worden met allerlei veranderingen in huis. Ik dacht in het begin dat dit wel wat soepeler zou worden op den duur, maar omdat ik steeds weerstand proef als ik iets voorstel, begint me het nu te benauwen.
Mijn stempel
Natuurlijk kan ik gewoon zo bij hem intrekken, alles is op zichzelf groot genoeg om dat te doen, maar iets zegt me dat ik dat niet moet doen. Sowieso voel ik me steeds niet echt “thuis” en lijkt het mij eigenlijk niet vreemd dat ik ook een stempel wil drukken op de inrichting van het huis. Maar als ik het ter sprake breng, voel ik me een zeurpiet.
Advies
Mijn advies aan deze vrouw: bij twijfel niet doen.
