Eerlijk of niet

Kinderen zijn gevoelig voor achterstelling. Je hoort dus ook vaak uit een kindermond: “dat is niet eerlijk”. Zij denken nog tamelijk rechtlijnig. Hoe ouder we worden hoe beter we leren dat het leven niet eerlijk is. Kinderen moeten dat leren.

Balanceren

Je hebt gezinnen waarin alles bijna op de millimeter wordt afgemeten zodat het toch zo eerlijk mogelijk is. Iedereen krijgt even veel. Inderdaad, dat is het eerlijkst. Toch denk ik dat het streven naar een volkomen eerlijke verdeling niet altijd mogelijk is. Zo eerlijk mogelijk is eigenlijk een veel beter streven. Het moet ongeveer kloppen. De balans mag niet doorslaan.

Focus

Bij gezinnen waar men streeft naar 100% eerlijkheid gaat men zich focussen op de verschillen. Het gaat erom dat de ander zich niet benadeeld voelt. Het gaat om de balans: de ene keer krijgt de een meer, de andere keer wordt de ander bevoordeeld.

Gehoord en gezien worden

De kreet “het is niet eerlijk” heeft in Samengestelde Gezinnen vaak te maken met zich niet gezien en niet gehoord voelen. Het idee dat jij niet meetelt. Of dat jouw kinderen niet meetellen. Of dat jouw overleden moeder niet meer belangrijk is.

Het gaat dus (wéér) vooral om communicatie. In samengestelde gezinnen zie je dat de 2 gezinnen (subsystemen) soms een strijd uitvechten: jouw kinderen versus mijn kinderen….

Cadeautjes

Natuurlijk moeten grootouders de stief-kleinkinderen ook een cadeautje geven als ze hun eigen kleinkinderen iets geven, ook al kennen ze hen nog nauwelijks. Het stief-kleinkind voelt zich gezien als ook aan zijn verjaardag wordt gedacht. Toch zijn er soms situaties waarin er verschillen zijn.

Stel een vader heeft 3 kinderen en al jaren gaat een oom met deze 3 kinderen een dag op stap. Moeder is buiten beeld. Vader krijgt een vriendin die 2 kinderen heeft. De oom kent deze kinderen nog nauwelijks, ze wonen nog maar kort samen. Die oom kan moeilijk 2 vreemde kinderen meenemen, nog afgezien of deze dat zo leuk zouden vinden.

Recht doen aan ieders positie

Het gaat erom dat je de situatie bespreekt. De oom zou kunnen zeggen: “ik wil ons jaarlijkse uitje plannen, maar ik besef dat ik rekening moet houden met de 2 kinderen van mevrouw. Hoe gaan we dat oplossen?”

Mevrouw voelt zich gezien in haar moederschap, merkt dat haar kinderen er toe doen en je kunt een oplossing op maat zoeken. Dat is waarom het gaat.