Buikpreekpoppen

Als stiefouder valt het je vaak sneller op dan de natuurlijke ouder. Kinderen kijken op een bepaalde manier, doen  bepaalde uitspraken die duidelijk overgenomen zijn van de andere ouder. Soms wordt zo’n kind bijna een buikspreekpop. Een grote ergernis van stiefouders, die steeds de ex van hun partner het gezin voelen binnensluipen via deze uitlatingen.

Vooral basisschoolkinderen zijn (vaak totaal niet bewust van wat ze veroorzaken) geneigd bepaald taalgebruik over te nemen. Ze zeggen bv. ”..(die).. kan niet door een deur met…(die).. “ of uitspraken als “dat vind ik niet respectvol”, of “met twee glazen wijn op mag je niet auto rijden”. Met andere woorden: grote mensen taal, dingen waar kinderen normaliter niet mee bezig zijn. Of op dezelfde manier de wenkbrauwen optrekken, zoals je dat al 100 keer van de natuurlijke moeder hebt gezien.

 

Over-enthousiasme

Omgekeerd zal ook de natuurlijke ouder soms bemerken dat hun kind gedragingen overneemt van de stiefouder. Een stemmetje, een handbeweginkje, een knikje, een blik… Wat dan ook. En zeker wakkert het de jaloezie aan wanneer een kind enthousiast binnen komt met de mededeling dat het zó gezéllig was, samen winkelen met stiefmoeder. De natuurlijke moeder voelt een steek in haar hart. De neiging om te gaan wedijveren met de stiefouder is misschien groot. En tegen kinderen kun je niet zeggen dat ze minder enthousiast moeten zijn. Eigenlijk zou je blij moeten zijn met de plezierige contacten….

 

Macht/onmacht

Pubers beseffen dat vaak veel beter en als zij dit soort uitspraken doen, dan zit daar vaak een gemenigheidje onder: ik zal je laten voelen dat jij niet de enige bent….

Want pubers voelen dat ze macht hebben en hoe onmachtiger zij zich voelen in veel situaties,  hoe meer zij geneigd zijn op deze manier de macht naar zich toe te trekken. Niet leuk, wel normaal en begrijpelijk. Laat je dus niet uit de tent lokken.

 

Paaien

En als je stiefouder bent, probeer niet op allerlei manieren de kinderen van je partner te paaien. Uiteindelijk is het op den lange duur niet vol te houden. Gewoon normaal doen, wel af en toe waardering laten blijken, dat werkt het beste.