De stief-/plusmoeder mocht de kinderen van haar vriend  graag. Er waren eigenlijk zelden problemen, hoewel zij soms bemiddelde  als haar vriend onvoldoende begrip had voor zijn kinderen. Ze waren nog klein destijds en kinderen worden vaak gezien als kleine volwassenen. De verhoudingen waren goed, totdat zij zwanger raakte. Vooral zijn dochter (inmiddels 11 jaar) leek ronduit jaloers op de baby.

 

Houding vader

Vader reageerde met onbegrip: “blijf dán maar bij je moeder”, zei hij boos. Zijn vriendin die wel feeling had met kinderen probeerde hem aan z’n verstand te brengen dat hun jaloezie wel begrijpelijk was vanuit hun oogpunt.  Maar hij begreep het niet echt. Sommige mensen vinden het moeilijk om zich in te leven in kinderen.

 

Wie of wat ben je zonder je ouders

Stiefmoeder begreep dat de kinderen zich mogelijk wat verwaarloosd zouden voelen door vader nu de baby er was. Maar vader zag dat niet zo: volgens hem was het gewoon gezeur! Uit het oogpunt van volwassenen kan zoiets “gezeur” lijken. Zijn liefde voor zijn kinderen is voor hem vanzelfsprekend. Kinderen zijn echter  bang voor verlies van liefde van de ouder(s).

 

Verlies

Een scheiding gaat altijd gepaard met verlies. Ze verliezen een deel van het contact met papa. Hij is er niet meer altijd. Als er na de scheiding een nieuwe partner komt wordt het duidelijk: er is geen weg terug. Bij de komst van een baby wordt het ook duidelijk (ik sta niet meer op één). Nog meer verlies. En als je vader dan zegt dat je niet hoeft te komen als je niet normaal doet is het duidelijk: Papa houdt niet meer van je.

 

Je eigen “innerlijke kind”

Deze man was beslist geen onaardige man, hij kon zich alleen niet zo goed inleven in kinderen. Eigenlijk was hij zijn eigen “innerlijke kind” een beetje kwijt. Bij de gewone dingen was dat niet merkbaar, maar nu werd er op dat vlak een te groot beroep op hem gedaan. Ik adviseerde hem om niet meer boos te zijn, maar af en toe alleen met zijn kinderen iets leuks te gaan doen. Hij was sceptisch maar hij deed het gelukkig toch. Toen de kinderen vertrouwen voelden in de relatie met papa veranderde hun gedrag en verdween de jaloezie  als sneeuw voor de zon.